كلمه « بخ » در ترجمه المنجد به « مرد بزرگ » و « مهتر » و به كلمه اى كه در تحسين و فخر و مدح و شگفت به چيزى گويند ، معنا شده است و گاهى به جهت مبالغه تكرار كنند بخ بخ ( كه گاه مكسور و گاه مضموم و گاهى با تنوين گويند . ) و اين متن را به سند ديگرى نيز روايت نموده است . ابن مغازلى شافعى نيز در مناقب خود به سندش و سبط بن جوزى در تذكره خود ( ص 18 ) و خطيب خوارزمى در مناقب خود ( ص 94 ) از طريق حافظ بيهقى از حافظ حاكم نيشابورى و شيخ الاسلام حموينى در فرايد السمطين و در باب 13 از طريق حافظ بيهقى روايت كرده اند . ( الغدير ، ج 1 / 402 ) در غنية الطالبين ، ص 502 و 503 و نزهة المجالس ؛ ج 1 / 154 از سلمان فارسى و ابى هريره نقل مىكند كه رسول خدا ( ص ) فرمود : در رجب روز و شبى است كه هركس آن را روزه بگيرد و شب آن را به عبادت بسر برساند همانند كسى است كه يك سال روزه گرفته و عبادت كرده باشد و آن روز ، روزيست كه سه روز از ماه رجب باقى مانده باشد و آن روزيست كه پيغمبرما ( ص ) مبعوث شده است .